وبلاگ های زيست محيطی در يکی دو سال اخير به شکل قابل توجهی در ميان وبلاگ های فارسی گسترش یافته  ،و اکنون به يکی از ژانرهای وبلاگ نويسی در ايران تبديل شده و طرفداران بسياری دارد.

شمار وبلاگ های فعال اين بخش بيش از ۵۰۰ وبلاگ است.وبلاگ نويسانی که در مورد محيط زيست می نويسند توانسته اند دستکم در دو حوزه تاثير گذار باشند؛اول فرهنگ سازی زيست محيطی و ديگر اطلاع رسانی در مورد بسياری از اقدامات ضد محيط زيستی برخی از مسئولان اعم از مسئولن دولتی،شهرداری ها يا حتی بخش خصوصی.

بعضی توجه گسترش این وبلاگ ها را واکنشی به برنامه های ضد محیط زیستی مسئولان و پدیدار شدن علنی عوارض چنین اقداماتی عنوان می کنند،و بعضی دیگر محدودیت رسانه های سنتی در مورد انتشار اخبار زیست محیطی را علت آن می دانند.

اهميت وبلاگ های زيست محيطی بيشتر به خاطر آن است که در رسانه هايی چون راديو و تلويزيون،روزنامه ها و مطبوعات دولتی يا حتی مطبوعات نيمه مستقلی که در ايران منتشر می شوند جايی برای محيط زيست نیست.

رادیو و تلویزیون دولتی تقریبا تا کنون هیچ برنامه ویژه ای برای فرهنگ سازی زیست محیطی یا حتی انتشار اخبار این بخش نداشته است.عمر انتشار صفحه ای در روزنامه ها با رويکرد زيست محيطی هم در ايران بسيار کوتاه است و از سال های ۸۰ به بعد در برخی از روزنامه ها و از جمله روزنامه همشهری و پس از آن در روزنامه های اعتماد و شرق و اخيرا در روزنامه اعتماد ملی چنين صفحه ای منتشر شده است.

همين رويکرد در روزنامه ها نيز مستمر نبوده و به نظر می رسد که بيشتر تفننی يا ويترينی است.تعداد خبرنگاران تخصصی محيط زيست هم در کشور اندک شمار است که اخيرا اعلام شد که از  تعداد انگشتان يکدست نيز تجاوز نمی کند.

در  چنين فضايی است که وبلاگ های زيست محيطی به ارگان محيط زيست در ايران تبديل شده اند و صدای پلنگ ها و درخت های رو به انقراض،صدای جنگل ها و باغ ها،صدها گونه گياهی و جانوری،مناطق حفاظت شده،درياچه ها و رودخانه هایی که بر اثر سیاست های نا همگون توسعه یا برنامه های تبلیغی - سیاسی مدیران دولتی و محلی و سودجوئی ها در حال نابودی است،از اين وبلاگ ها به گوش می رسد.

حالا اين وبلاگ های زيست محيطی،رفته اند يک وبلاگ خوان خودکار درست کرده اند به اسم: گرين بلاگ .
گرين بلاگ يا «وبلاگ سبز» در واقع يک يک خبر خوان آنلاين است که در فواصل يک ساعته به طور خودکار آخرين مطالب وبلاگ‌های زيست محيطی را دريافت و به صورت خلاصه نمايش می‌دهد.هرکس هم خواست يکی از مطالب را بيشتر و مفصل تر بخواند،تنها با يک کليک روی مطلب مورد نظر در گرين بلاگ به وبلاگ مورد نظر می رود و پست کامل را در آن جا می خواند.

مشهورترين وبلاگ نويسان زيست محيطی محمد درويش با وبلاگ مهار بيابان زدايی و مژگان جمشيدی است که در وبلاگ ديده با محيط زيست می نويسد.اما هر يک از ديگر وبلاگ های های زيست محيطی نيز جذابيت خودشان را دارند.
گرين بلاگ هم يک فهرست از ۱۵۰ وبلاگ زيست محيطی فعال را هم فراهم کرده که خودش می تواند محل مراجعه دوستداران محيط زيست و اطلاع از رويدادها و بحث های محيط زيستی باشد.
گرين بلاگ را  مهدی اشراقی دانش آموخته جغرافيای طبيعی، مدرس دانشگاه و علاقمند به مسائل محيط زيست با همکاری حر منصوری فعال محيط زيست و نویسنده وبلاگ ديده‌بان ميانکاله در قالب يک فعاليت داوطلبانه راه اندازی و اداره می‌ کنند.

حتی اگر بحران هايی مثل خشکسالی ، وارونگی و آلودگی هوای تهران و برخی از ديگر شهرهای بزرگ ايران ، يا آنچه در هفته های اخير پديده غبار آلودگی استان های جنوبی و به خصوص در خوزستان هم رخ نمی داد ، وبلاگ های زيست محيطی فارسی جايگاه خود را داشتند اما با اين پديده ها و عوارض زيست محيطی ديگر و از جمله گرم شدن زمین و ده ها عارضع دیگر زیست محیطی که زمین را تهدید می کند، خواندن وبلاگ های زيست محيطی واجب تر شده است.

ديروز ۳ می روز جهانی آزادی مطبوعات بود. اين روز از سال ۱۹۹۳ به نام روز جهانی آزادی مطبوعات خوانده می شود.
وحيد پور استاد، روزنامه نگار و حقوقدان که چند کتاب هم در مورد حقوق مطبوعات و محاکمه روزنامه ها و روزنامه نگاران پس از توقيف گسترده مطبوعات منتشر کرد در وبلاگش ماده ۱۹  به همين مناسبت در پستی با عنوان «اين جا ايران است،روز جهانی مطبوعات» می نويسد:«در اين روز بايد ياد کرد و گرامی داشت خاطره روزنامه‌نگارانی که در سطح دنيا و به هنگام انجام وظيفه کشته شدند و يا گزارش‌ها و نوشته‌هايشان باعث شد بازداشت و زندانی شوند.»
اسم وبلاگ پور استاد ، الهامی است از ماده ۱۹ اعلاميه جهانی حقوق بشر که می گويد:«هر کس حق آزادی عقيده و بيان دارد و حق مزبور شامل آن است که از داشتن عقايد خود بيم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در اخذ و انتشار آن، با تمام وسائل ممکن و بدون ملاحظات مرزی، آزاد باشد.»
اما آيا ماده ۱۹ در ايران يا ساير کشورها اجرا می شود؟
پور استاد در اين مورد می نويسد ««کميته‌های حمايت از روزنامه‌نگاران کماکان واقعيت‌های غم‌انگيزی را از وضعيت روزنامه‌نگاران در سطح دنيا ثبت می‌کنند،و متأسفانه در اين واقعيت‌های ثبت‌شده، ايران ما بی‌سهم نيست.»
او در ادامه اضافه کرده که روزنامه‌نگاران ايرانی هرگز بهچنين سهمی افتخار نمی‌کنند:«زيرا هنوز روزنامه‌نگار ايرانی امنيت فکری و شغلی ندارد، نشريه‌اش هميشه در خطر توقيف است و خودش در هراس بازداشت و تازه اگر همه اصول و فروع را رعايت کند و سر به زير برود و بيايد و نگران امنيت و توقيف و بازداشت نباشد بايد با يک دلهره و اضطراب هميشگی دست و پنجه نرم کند که آن امنيت شغلی است؛ البته نه از سوی دولت که خود حديث مکرری بوده و هست بلکه از سوی کارفرماها.»
بيژن صف سری ديگر روزنامه نگار و وبلاگ نويسی که سابقه سردبيری چند روزنامه و از جمله روزنامه توقيف شده «مناطق آزاد» را دارد،اما در پستی با عنوان « روز جهانی آزادی مطبوعات، اما نه در ايران » نگاهی دارد به تاريخ سانسور در مطبوعات ايران و  نوشته «اين رسم روزگار است که تا قدرتمندی قصد آن کند که بر سينه جامعه بنشيند و بی سوال حکم راند اول بايد خروس کدخدا را سر ببرد. »
بلاگر روزگار ما در ادامه به تشديد فشارها و افزايش سانسور اشاره می کند و می نويسد که علاوه بر تشديد سانسور و خودسانسوری،در دولت فعلی کار از توقيف و صدور اخطارهای شفاهی و کتبی «به سطح تدوين و ارائه توصيه‌ها به مطبوعات ،درباره اينکه در چه موضوع‌هايی و از چه کسانی مطلب بنويسند، ارتقا پيدا کرده است.»
وبلاگ تريبون آزاد هم اشاره کرده به برگزاری مراسم روز جهانی آزادی مطبوعات در انجمن صنفی روزنامه نگاران و از غيبت روزنامه نگاران و خبرنگاران خبر داده است.
ساسان آقايی روزگار روزنامه نگاران را نامناسب توصيف می کند و می نويسد :«کنون ماندن در روزنامه‌های سياسی تاب بالايی می‌خواهد و به چشم خود می‌بينم دوستانی که آهسته آهسته خرد می‌شوند با خودخوری.»
آرش سيگارچی هم در وبلاگ اش پستی را  اختصاص داده به اين که : چرا نظام جمهوری اسلامی دنبال «آزادی مطبوعات» نيست؟

با آن که اغلب روزنامه نگاران ايرانی وبلاگ هم می نويسند اما تعداد کمی آز آن ها در مورد روزحهانی آزادی مطبوعات یادداشت نوشته اند.
وبلاگ بامدادی همين موضوع را مورد توجه قرار داده و می نويسد:عجيب است که توی وب‌لاگستان خيلی‌کم  در اين‌باره نوشته‌اند. شايد اهالی وب‌لاگ شهر از اين همه آزادی مطبوعات در کشورمان دلزده‌ شده‌اند. شايد هم فکر می‌کنند نوشتن يا ننوشتن فرقی نمی‌کند و آزادی را ديگران تعيين می‌کنند. اميدوارم هيچ‌کدام نباشد…
او می نويسد: خواستم اين روز را به همه خبرنگاران و نويسنده‌گانی که از امنيت و هويت خود مايه می‌گذارند و با وجودی‌که می‌دانند راه رفتن روی اين «ميدان مين» چقدر خطرناک است، هنوز می‌نويسند ،تبريک بگويم.»

اگر دوست داشتید بیشتر در این باره بخوانید؛

سایت روز جهانی آزادی مطبوعات

گزارشی از وضعیت مطبوعات ایران در سال 86

بیانیه سازمان گزارشگران بدون مرز در روز جهانی آزادی مطبوعات

در دفاع از شرافت قلم؛"روزنامه نگار مستقل" نه زير چتر "دو خرداد" و اكناف

بسیاری از بلاگرها در مورد روز هشت مارس یعنی روز جهانی زن مطالبی نوشته اند.

وارش در مورد روز جهانی زن می نویسد :

«روز جهانی زن، روز تکریم هیچ جنسیتی نیست. بلکه روز اعتراض برای نابرابری جنسیتی است. ۸ مارس بر ما مبارک.»

نسرین ما را تشویق به دیدن فیلم تجمع زنان در هشت مارس دو سال پیش می کند و می نویسد:

«در آن روز هم از پلیس کتک خوردم هم از پسری که به خاطر متلک گفتنش باهاش درگیر شدم. خیلی قابل درک بود که او که می دید پلیس با چه الفاظ زشتی با ما صحبت می کند و لت و پارمان می کند به خود اجازه چنین رفتاری بدهد.
ترانه ای که روی فیلم هست خیلی پرمعناست.: به قانون رسما زنی تو! فقط زن!  بگو نه!
در این نظام مردسالار ،  زن فقط تن است و باید نه هیچ چیز جز این از او خواست و نه او باید چیزی بیش از نیاز تن از زندگی بخواهد.

درد باتوم را فراموش کرده ام ولی حقارت زن بودن در جمهوری اسلامی را هرگز ! »

برخی از بلاگرها به گزارش اخیر آژانس بین المللی انرژی اتمی در مورد فعالیت های هسته ای ایران، و  واکنش های ضد و نقیض ایران و غرب در مورد این گزارش، مطالبی نوشته اند.

«جمهور» درباره اثر تحریم های شورای امنیت علیه ایران و  تبریک محمود احمدی نژاد به مردم ایران در مورد موفقیت در برنامه هسته ای، می نویسد:

«جدا از اثر روانی تصویب تحریم های بین المللی بر منافع ملی، باید پذیرفت که وخیم تر شدن وضعیت اقتصادی در دو سال اخیر نه تنها ناشی از سو مدیریت دولت نهم و مجلس هفتم که متاثر از تحریم های بین المللی نیز می باشد.

ار سوی دیگر مقایسه فعالیت های هسته ای با ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر مصدق ، یکی محبوب ترین مردان تاریخ این سرزمین، رفتار و سخنی سخیف و نسنجیده است.

همچنین مشخص نیست احمدی نژاد چه موفقیتی را به مردم تبریک می گوید. افزایش تورم و نابسامانی اقتصادی ، فشارهای مضاعف بر فعالین سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی ، در بند کردن و به شلاق سپردن دانشجویان ، معلمان ، زنان و کارگران و یا جان دادن جوانان این سرزمین در زندان ها.

از سوی دیگر احمدی نژاد  مدعی شده « دنيا خيلی بزرگ است و اعضای شورای امنيت كوچكتر از آن هستند كه بر آن تسلط داشته باشند» ، البته مطمئنن اگر دنیا را ونزوئلا و کوبا و سوریه فرض کنیم مطمئنن این دتیا برای احمدی نژاد خیلی خیلی بزرگ است.

اما ملت ایران بزرگ تر و تمدن ساز تر از آن است که خود را محدود به چند کشور دسته چندم و رهبران دیکتاتورش کند و از نقش تاریخی خود درعرضه جهانی چشم پوشی نماید.»

محمد علی ابطحی در وبلاگ خود ،در مورد رد صلاحیت بسیاری از کاندیداهای اصلاح طلب، برای شرکت در انتخابات مجلس، می نویسد:

« اکثريت آينده ی مجلس از الان تکليفش روشن است. خيلی جاها البته نمايندگان از قبل انتخابات مردم تکليفش روشن است؛ اينجا هم يکی. ترس خيلی ها از اين است که شورای نگهبان تعداد گسترده ای از افراد عادی را برگرداند و لابلای آن ۱۰،۱۵ نفری از اصلاح طلبانی را که زمينه ی رأی آوردن دارند و از دست هیأت اجرائی در رفته، حذف کنند و کلی هم آمار بدهند که تعداد زيادی برگشتند.

به همين دليل خيلی ها معتقدند لابی ها بی فايده است. من البته باز هم معتقدم اين ادبيات در دولت فعلی که علاقه مند است بدون مزاحم کارها را رتق و فتق کند، بی معناست. ما بايد هم چنان از ميان ليست ناشناسان افرادی که غير از ليست آنها است انتخاب کنيم و بگوئيم سناريوی شما که حذف همه، غير خودتان هست، شکست خواهد خورد. گرچه خيلی از دوستان ما هم معتقدند وقتی امکان رقابت نيست، نبايد در انتخابات حضور پيدا کنيم و يا فقط در حوزه هايی که امکان رقابت هست فعال شويم. رايزنی ها البته ادامه دارد. »

کافه تیتر از دستگیری رضا ولی زاده و نگرانی وی پیش از دستگیر شدن نوشته است:

« رضا چند روزی بود می گفت دارن به دردسر می ندازنش،اما من و بهنام دستش می نداختیم و می گفتیم بابا جنبه داشته باش،برای چهار تا سگ که با آدم کاری ندارن. امشب قرار بود سه تایی بریم منزل دوستی مهمانی که صبح رضا زنگ زد و گفت کسی از دادسرای کارکنان دولت بهش زنگ زده و آدرس خواسته تا براش احضاریه بفرستن. تا ساعت دو و نیم چند بار بهنام و من باهاش حرف زدیم و کلی لکچر دادیم که چیز مهمی نیست. ساعت سه م نیم بهش زنگ زدم که بگم فردا صبح من و بهنام هم می یایم دادسرا که تلفنش خاموش بود. خونه هم کسی گوشی رو برنداشت.داشتم تو دلم بهش فحش می دادم که چطور نمی فهمه با این خبری که داده نگرانش می شیم که از محل کارش زنگ زدن و گفتن چند تا لباس شخصی اومدن و بردنش. به همه زنگ زدم و اس ام اس فرستادم. شاید برای اینکه خودمو آروم کرده باشم. کاشکی قبل از ناهار بهش اطمینان داده بودم که همراش می ریم دادسرا. کاشکی اسپری آسمش همراش باشه.یعنی اگه صدای سرفه هاشو بشنون اونو بهش می دن؟لعنت به هر چی سگ و .....»

وارش در مورد دستگیری مریم حسین خواه ، روزنامه نگار و فعال حقوق زنان می نویسد: 

«مریم حسین خواه بازداشت شد !!!! ظاهرا قرار است چنان مشغول به خود و دوستانمان شویم که فرصت به حقوق دیگران نرسد! حال آنکه ما وقتی از آن دیگران هم می گوییم  و می نویسیم، خودمان نیز در آنهاییم. ما از قله عاج با مردم حرف نمی زنیم! قانون زنان، حقوق نداشته ای که طلب کرده ایم، حقوق خودمان است. فقط گناه از ما نیست که در شمار، بسیاریم!»

در وبلاگ هنوز در مورد اعتراض بیش از دویست نفر از روزنامه نگاران ایرانی در مورد اخراج روزنامه نگاران در ماه های اخیر می خوانیم:

«متاسفانه باید بپذیریم که امروز اهالی مطبوعات و در راس آنها روزنامه نگاران اصلاح طلب در جهت پیکانی دو وجهی قرار دارند. و آن چه بیش از هر چیز کام را بر روزنامه نگاری تلخ می کند رفتارغیرحرفه ای و غیر صنفی برخي از مدیرانی است که بر مشکلات اجتماعی روزنامه نگاران می افزایند. اخراج خبرنگاران و روزنامه‌نگاران به بهانه‌های مختلف از جمله اعتراض نسبت به نادیده گرفتن قانون کار از سوی مدیران و اجحاف صنفی به کارکنان تحریریه و يا بهانه‌های سياسی و عقيدتی می تواند بهترین مثال برای این ماجرا باشد.»

بيانيه جمعی از روزنامه‌نگاران نسبت به نقض حقوق صنفی را اینجا بخوانید.